Zich aanmelden

Met Facebook aanmelden

of

Uw informatie is niet correct.

Ik meld me aan Wachtwoord vergeten?
Er is geen Facebook-account verbonden aan de website, schrijf u in.

Wachtwoord vergeten?

×
Mijn wachtwoord opnieuw instellen
Je ontvangt een e-mail voor het instellen van een nieuw wachtwoord.
Geen account gekoppeld aan dit e-mailadres

Nog geen account?
SCHRIJF JE GRATIS IN.

Inschrijven nieuwsbrief
Menu

En/Of

En/Of

Editoriaal / Column HD: Het Franse luxeprobleem

Elke maand geeft een AutoWereld-redacteur zijn ongezouten mening over de auto, de autocultuur of de auto-industrie. De beste columns vinden nu ook hun weg van het magazine naar de website.

Overzicht :

Een vraag die me al even teistert, waarom slaagt de Franse autoindustrie er niet meer in een begerenswaardig luxemerk te maken? De Duitse fabrikanten hebben die markt in Europa zowat helemaal veroverd, met in de marge Volvo en in mindere mate Lexus, Jaguar en Alfa Romeo. En DS, maar laat ons even serieus blijven; het duurt nog minstens twee decennia voor zij aanspraak kunnen maken op een aura als dat van Audi.

Kan Frankrijk zich nog eens
presenteren als een leidende natie?

Wat hebben die Duitsers dan dat de Fransen niet hebben? Ik bedoel maar: wie associeert Duitsland van oudsher met luxe? Alleen al het woord ‘deluxe’ is een Franse uitdrukking, de limousine is dan weer vernoemd naar een streek in centraal-Frankrijk. Je zou kunnen zeggen: ‘dit is een land van socialisten en van égalité, daarin hoort een luxewagen niet thuis.’ Maar dit is toch ook het land van champagne en haute cuisine, van parfums en modehuizen, van het Louvre en Versailles. Van wereldberoemde luxemerken als Louis Vuitton, Veuve Clicquot, Christian Dior of Givenchy. Ook van toonaangevende carrosseriebouwers in de eerste helft van de vorige eeuw. Je kan wel stellen dat de Duitsers het nadien gemaakt hebben met technologie en kwaliteit, maar vernuft missen de Fransen toch ook niet. Het waren zij die de TGV ontwikkelden, net als (mede) de Concorde. En de Bugatti Royale, de Facel Vega en de Citroën DS. Kijken we naar hun auto’s van vandaag, dan zien we vooral Clio’s, 3008’en en Cactussen. Vooral gewone massaproducten, vaak esthetisch spitsvondig en verder absoluut degelijk, maar niet de crème de la crème. Op zijn best kunnen onze zuiderburen je een Renault Talisman presenteren, niet bepaald een bedwelmende auto, of een Peugeot 508, al een stap richting begeerlijk. DS onthulde onlangs de nieuwe 9, een afgeleide van die 508, maar andermaal blijf je achter met het gevoel dat ze in Parijs beter moeten kunnen. Jazeker, op de motorkap hangt een strook chroom en binnenin treffen we wat luxueuze stoffen aan, maar wie laat er een 5 Reeks voor staan? Neen, Citroëns luxedivisie overtuigt andermaal niet.

Een paar vierkante meter
kunstleder maken nog geen delicatesse

Uitgerekend zij hebben nochtans de traditie, het was immers Citroën dat na de DS de nog veel avant-gardistischere CX uitbracht. En - krasser nog - de SM: voor mij nog altijd het summum van vooruitstrevende Franse vormgeving, Art Deco op wielen. Renaults voormalige hoofdontwerper Patrick le Quément deed exact een kwarteeuw geleden dan weer een begenadigde poging een Franse luxewagen voor de 21steeeuw te bedenken, met het majestueuze Initiale-prototype, compleet met lederen fauteuils, een kofferset van Vuitton en voorin zowaar een V10 uit de Formule 1. Begin jaren 2000 kreeg die een tweeledig vervolg in het echte leven, in de vorm van de Vel Satis en Avantime. Beide flopten, ook al waren het hoogst spitsvondige auto’s die eens werkelijk anders waren dan de gekende Duitse berlines. In dezelfde periode poogden ook Peugeot en Citroën de Duitse Drie nog eens het vuur aan de schenen te leggen, met de 607 en C6. Daarna plooiden ze zich met de staart tussen de benen terug op hun specialiteit: kleine en middelgrote auto’s. Vandaag is Initiale niet meer dan een uitrustingsniveau, maar een paar vierkante meter kunstleder maken van een Koléos nog geen delicatesse.

Luxe kan je nu eenmaal niet gauw-gauw imiteren, je hebt dat of je hebt dat niet. Een opgetimmerd Mégane-platform met voorwielaandrijving en geeneens een onafhankelijke achterophanging is heel wat anders dan de achterwielaangedreven architectuur van een C-Klasse, die zelfs luchtvering kan dragen. Het zit ook in de omgang met materialen, en hoe hoog je de lat legt. De droge, geruststellend stevige klap die je hoort wanneer je het portier van een Audi dicht trekt, daarin alleen al zitten jaren van onderzoek en ontwikkeling. Een naamkundige verwijzing naar de Lichtstad en een streep chroom zijn niet meer dan een veelbelovend begin.

Zouden ze het nog kunnen, zo’n echte, eigengereide Grande Routière maken, een Franse E-Klasse die druipt van goede smaak en levenskunst, van spitsvondige oplossingen, exquise materialen en hier en daar een vleugje je ne sais quoi? Zo’n elegante eersteklasse-Thalys voor de snelweg, met zachte fauteuils, dikke tapijten en een ophanging zo zacht als een hotelbed? Versailles op wielen? Kan Frankrijk zich nog een keertje presenteren als de leidende natie die het vaak is geweest? Het is een vraag die ook henzelf teistert.

Meer lezen? >>> hier vind je al onze columns!

Journalist AutoGids/AutoWereld

Onze vergelijker laat je toe om tot 3 auto's tegelijkertijd te vergelijken en 9 vergelijkingen in je mandje te bewaren.

Uw winkelmand van te vergelijken voertuigen0

Bent u zeker dat u uw selectie van voertuigen wilt verwijderen ?

Bevestigen Annuleren

Sleep en verplaats een voertuig vanuit uw winkelmand naar één van de 3 posities hierboven om de vergelijking te maken